دلم برای همه کسانی که از دست دادم تنگ شده پدربزرگم دوستانم کسانی کمکم میکردن خانواده خیلی خوش قلبی دارم که به همه کمک میکنن ولی نسبت به فرزندانشون خیلی سخت گیرند البته من با این مشکلی ندارم اما مشکل من اینه که چرا با وجود خوش قلبیشون باز هم نمیتونن معنای عشق رو درک کنن اونا برای جا افتادن داخل جامعه به بقیه کمک میکنن و وقتی کسی جبرانش نمیکنه شروع به غیبت میکنن حرفاشون واقعا وحشتناکه که صد البته حق دارن چون جواب محبت ها و نگه داری از والدینشان در طی 20 یا 30 سال دایی ام و عمه ام اختلاف به وجود آوردن و تمام ارث رو بالا کشیدن و خب واقعا دیر بچه دار شدن من فقط 5 سال در حال خدمت دیدمشون و الان مسیرشون خیلی عوض شده سعی میکنم درکشون کنم اما همش من باید قربانی خانواده ام برای مسخره کردن باشم خیلی نمراتم خوبه و خیلی هم تلاش میکنم تا فرزند خوبی براشون باشم اما برادرم هم که کوچکتره اونم حتی منو مسخره میکنه خودش تبدیل به فردی شده که حاضره خانواده اش را بفروشه و به خاطر اون مجبورم همش صدای دعوا اطرافم بشنوم میخوام از خونمون برم ولی جایی ندارم

خیلی آدم وابسته ای هستم این رو بگم که وقتی دوستانم از من فاصله گرفتند سعی کردم دوستان جدیدی پیدا کنم ولی نمیدونستم جامعه انقدر آلوده شده

جدا از اون وقتی دبیرستان رفتم همه چیز بدتر شده یه اکیپ تشکیل دادم اما از رفتارشون خسته ام همش اونا هم مسخره ام میکنن و نادیده ام میگیرن همه همکلاسیام هم همینن

تو از ما نیستی پس حق نداری اینجا باشی

کسی از تو خوشش نمیاد

خیلی ببخشید احمقی که درس میخونی و داخل صبحگاه ها مشارکت میکنی

مدام عذاب وجدان دارم مدام گمراهم که کدام راه درسته گفتم که آدم وابسته ای هستم و این کارا قلبمو میشکنه نمیتونم دیگه شاد باشم ؟

نمی دونم دارم با خودم چیکار میکنم نمیدونم چیکار کنم معلم‌هام و والدینم توقع زیادی ازم دارن ولی من هدفمو گم کردم نمیدونم برای چی به دنیا اومدم

شدم یه آدمی که به هیچ دردی نمیخوره

نمیدونم واقعا دارم محبت میکنم یا ظلم چرا آدم های خوبی که اطرافم بودن ترکم کردن وقتی الان بهشون احتیاج دارم

دوستانم کنارمن ولی من کنارشون تنهام

شاید من واقعا ناتوانم و قراره بمونم

نمیتونم مثل آدم حرف بزنم و این همه چیز رو بدتر میکنه

من فقط یه بار میخواستم یکی از ته دل منو دوست داشته باشه من عاشق همه شمام پس لطفا با من این کارا رو نکنید

وقتی داخل فضای مجازی شدم فهمیدم که تنها نیستم اما وقتی جملات مثلا مثبت رو میخوندم تا حالم بهتر بشه فقط حس بدتری پیدا کردم حس یه امید واهی بهم میداد