سلام دوستان امیدوارم حالتون خوب باشه.

خیلی دلم گرفته، همه دوستام یاازدواج کردن یا توی رابطه ان اونم بااشخاص خوب و باخانواده خوب.

من پدرو مادرمو خیلی دوست دارم ولی واقعا یه جورایی ناراحتم.

پدرو مادرم باهم نمیسازن، همش دعوا دارن،از مشکلاتمون بقیه خبر دار میشن، کسی حرف و تیکه ای بهشون میندازه جوابشونو نمیدن،مسخره میکنن پدر مادرمو، پدر مادرم تحصیلات ندارن، پدرم کارگره و اینو باافتخار میگم بانون حلال بزرگمون کرده و حسرت به دل بزرگ نشدیم.

ولی، حرف زدن بلد نیستن، خیلی وقتا حرفای بی ربط و بچگانه میزنن اخلاقای بدی دارن،مثلا مادرم انتقاد پذیر نیست هرچی میشه گریه میکنه و میگه کاش من بمیرم، با کسی رفت و امد نداریم، مادرم افسرده هست، پدرم خیلی درونگراست و اونم خیلی تو ارتباط ضعیفه، بشدت هم لجبازه،

مامانم به خودش نمیرسه همه دندوناش زرد و خرابن،بدنش بومیده، یه شونه به موهاش نمیزنه،همش مریضه و دکتر نمیره،افسرده هم هست اصلا قدمی برای تغییر برنمیداره

ولی خب از طرف دیگه کار به کار کسی ندارن، خیلی جاها به خیلیا کمک کردن،

ولی خود من سعی کردم درس بخونم و کار کنم،رفتارای بدمو‌شناسایی کنم و تلاش کنم تغییرشون بدم، کتاب زیاد میخونم و رو خودم دارم کار میکنم، طرحواره های ناسازگارمو بشناسم، به مشاور مراجعه کنم،  بی ربط و بچگانه حرف نزنم،

مشکلم اینه که سن ازدواجمه ولی خواستگارایی که معرفی میکنن  یااونایی که منو میپسندن، مورد پسندم نیستن اصلا، فامیل همش میگه اونی که تو منتظرشی عمرا سراغت بیاد باید در حد خانوادت انتخاب کنی، خب مشکل همینه من خیلی اسیب دیدم از خانوادم و نمیخوام خانواده ای که خودم میسازم مثل خانواده ای که توش بزرگ شدم باشه،چون که من همسرمو میتونم انتخاب کنم و خانوادمو نمیتونستم خودم انتخاب کنم، بخدا من پسر پولدار نمیخوام یکی در حد خودم نه مثل خانوادم دلم خیلی میگیره ازاین داستان تصمیم گرفتم هرچقدر سخته تنها بمونم ولی بایکی مثل خانواده خودم ازدواج نکنم،اصلا بگذریم اونی که من میخوام، اونی هم که من نمیخوام باخانوادم و اخلاقاشون اشنا بشه بازم منو انتخاب نمیکنه و این خیلی دل منو میشکنه، من عذاب وجدان میگیرم از اینکه این مدلی درمورد خانوادم حرف زدم ولی واقعا نیاز داشتم بایکنفر صحبت کنم