سلام من محمد جوادم ۱۹ سالم هست . داستان از ۹ سالگی من شروع میشه اون موقع من برای اولین بار دختر دایی ۸ ساله ام رو دیدم و با اینکه بچه بودم و هیچی سرم نمیشد حس عشق بهش داشتم  داخل قلبم اتفاق هوایی می‌افتاد رفتم خونه یزره فکر کردم گفتم محمد جواد بچه ای هنوز اینا چیه حتی یک دوست بزرگ هم داشتم که اونم گفت از سرت می‌پره منم همینو فکر میکردم اما فرداش از خواب پاشدم طوری که خودمم وارم نمیشد فکرش اومد داخل سرم و من هر روز تلاش میکردم که فراموش کنم همچین کسی وجود داره چون داشت روی افکار و زندگی بچه گونه و بازی های که میکردم تاثیر می‌گذاشت رفته رفته این احساس بیشتر میشد تا ۱۵ سالگی اوج بلوغ اونجا خیلی خیلی حساس تر شدم راجب تمام حرکت هوایی که یک دختر می‌تونه از خودش نشون بده که بهت علاقه داره یا نه رو راجبش تحقیق کرده بودم و تست کردم و هیچکدوم کار نکرد و فهمیدم درصدی به من علاقه نداره

هر شب تا صبح فکر میکردم بهش و بد جور گریه میکردم و هر بار که میخواستم احساسم رو بهش بگم نتونستم میترسیدم ترس رد شدن خلاصه تا ۱۹ سالگی وضعیتم همین بود و از ۱۶ سالگی تا ۱۹ سه سال با سختی کار کردم و پول جمع کردم تا شاید آینده ای باشه و بتونم باهاش ازدواج کنم اما دیروز من ۱۹ ساله بعد این همه سال با خودم کنار اومدم و غرور لعنتی رو کنار گذاشتم  تا بهش بگم علاقه ام رو اما یک اتفاق که نباید میوفتاد افتاد

من اونو با یک پسر دست تو دست و خوشحال دیدم و قلبم تیکه پاره شد با گل تو دستم برگشتم خونه و از دیروز تا الان خودمو و حبس کردم و روانی شدم واقعا حد کنترل خودمو از دست دادم بگید چیکار کنم خودم که تو فکر خود.      کش ی ام چون واقعا هدف دیگه ای از این زندگی ندارم