دارم حسرت اینو میخورم چرا قبل از ازدواج نفهمیدم من این همه سختی و استقلال رو تحمل کردم که کنار کسی باشم که تکیه گاه من باشه که بهم بگه ممنونم که میخوای هم پای من از این سختیا عبور کنی ممنونم که انتظاراتت از من زیاد نیست و به من سخت نگرفتی ممنونم که با شرایط سخت من با وجود بی پولی کنار آمدی وبه ازدواج با من رضایت دادی و کم و کاستیام رو نادیده گرفتی . چرا باید کنار آدم اشتباهی قرار میگرفتم که نه احساسم رو میفهمه و تلاشم رو درک میکنه . من همیشه فکر میکردم مردها از زن هایی که کنارشون باشن وسهمشون رو از زندگی با شریکشون چه از نظر معنوی چه مادی بدن خوشحال هستند ولی انگار هرچی زحمت زن بیشتر بشه به چشم نوکر دیده میشه و وظیفه اش هست . خیلی پشیمونم ،