سلام بی مقدمه میرم سر اصل مطلب….دختری رمانتیک و احساسی بودم و همیشه انتظار داشتم یک شوهر مهربان و محبت کن و پایه داشته باشم اما متاسفانه شوهرم یک آدم بی محبت و بی احساسه خیلی راها امتحان کردم محبت کنه و بهم کلامی بگه اما فایده نداشت با وجود بچه بدتر شد طوری که به بچه هم خیلی محبت نمیکنه بچم شلوغه حوصله خیلی میخاد طوری که یک ساعت نمیتونه نگهش داره همش دعوا میکنه من تو زندگیم ۵ دقیقه برا خودم وقت و آرامش ندارم ببینم چند چندم اینو گفتم تا حدودی با وضع زندگیم آشنا باشید…الان مشکل دگم اینه که من چند سال قبل بعد گرفتن گواهینامه که تازه شروع کرده بودم رانندگی یکی باهام تصادف کرد از اون موقع ترس و استرس افتاد جونم دگ نتونستم ماشبن برونم همیشه خودمو سرزنش میکنم چرا من نمیتونم رانندگی کنم جوری که حالم از خودم بهم میخوره هیچ جا نمیتونم برم گفتم باید شروع کنم با ترس روبرو شم چند جلسه اموزشگاه رفتم بعدم با همسرم میرفتم بیرون خیلی سخت بود استرس تا مرز کشتن منو میبرد اما ترجیح میدادم برم تا بلکه برا همیشه از این مشکل و سم خلاص شم شوهرم هیچوقت تشویقم نکرد همیشه نکات منفی گف انرژی منفی داد اما من محل نمیدادم میگفتم استرس دارم به جای کمک میگف تو هیچوقت راننده نمیشی یا مثلا میگف برو بابا توام خودتو مسخره کردی ۴۰ ساله گواهی گرفتی میگفتم تمره بده بهم ۱۳ میداد پارک دوبلمو درست کردم گفتم نمرم زیاد میکنه حتما برگشت گف نخیر همون ۱۳ چون نمیتونی عقب عقب پارکینگ بری خلاصه ناامیدم کرد همش غر زد هی میگفتم بریم تمرین منت میزد داد میکشبد غر میزد فحش میداد منم دگ دیروز خیلی دلم شکست اون ظرفیت تحملم دگ پر شد از دیروز دلم خیلی زخمیه دلم خیلی گرفته همش گریه میکنم بچه از یک طرف اذیت میکنه تنهام خیلی تنهام هیچکسو ندارم درکم کنه کنارم باشه همیشه تنهام همیشه دگ نمیدونم چیکار کنم حالم خیلی بده