سلام ب نظر من وقتی حس تنهایی میکنی یعنی دوحالت داره یا واقعا تنهایی ب معنای واقعی کلمه یعنی خانواده کم جمعیت و نداشتن خواهر و برادر و عدم رفت و آمد با فامیل و آشنایان یا حالت دوم که قویتر هست افرادی هستن ولی نمیتونی با اونا ارتباط بگیری باید ببینی دلیل ارتباط نگرفتنت چیه آیا رفتار خاصی داری مثلا بد اخلاق یا مغرور یا خجالتی و گوشه گیر  یا اینکه  با توجه به عشقای امروزی  این حس نرسیدن به اوتی که دوستش داری باعث این تفکر شده یا شایدم دلایل پیچیده دیگه ای که اگر یک هفته با خودت فکر کنی میتونی دلیلشو بفهمی ‌ درهرصورت  دوست خوبم ماهم مثل دوستات هروقت دلت گرفت همینجا درد دل کن جوابتو میدیم..!

سلام

فقط میتونم بگم منم همین درد رو دارم الان 40 سال هست همین حس منو داره داغون میکنه

دوست دارم وجودم پودر بشه طوری که دیگه دنیا نیام . هیچ وقت هیچ وقت

با درود 🪷

من پیام شما رو خوندم؛

فکر میکنم نیاز به شنیده شدن دارید؛ ولی دوست ندارید که درباره این احساس با دیگران صحبت کنید و بیشتر تمایل دارید که پنهانش کنید تا کسی از آن خبردار نشود.(شاید از این احساس خجالت میکشید؟ شایدم میترسید که دیگران از این موضوع سوءاستفاده کنند یا تمسخر کنند؟)

با توجه به دیدگاه شما درباره خوشبختی احتمالاً شما طرحواره “طرد” دارید.

خود شما باید بدونید که چرا این احساس رو دارید. این احساس به روابط گذشته شما و رفتاری که اطرافیان با شما یا یکدیگر داشتن بر میگرده.

———–

• شما نمی دانید که چرا دیگران با شما خوب هستند یا چرا به شما اهمیت میدهند؛(دو حالت دارد، یا شما عادت ندارید که کسی به شما اهمیت بدهد برای همین این موضوع برای شما عجیب است، یا اینکه خود شما به دیگران اهمیت نمی دهید پس اینکه دیگران این کار را میکنند برای شما عجیب است)

• شما نمی توانید دوست داشتن دیگران را باور کنید، زیرا شما خودتان را لایق دوست داشتن نمی‌دانید؛

پس من از شما میپرسم:

شما چه کسی را لایق دوست داشتن میدانید؟ ملاک و معیار دوست داشتنی بودن چیست؟

خود شما چه کسانی را دوست دارید؟ اگر شما جای دیگران بودید این آدمی که هستید رو دوست داشتید یا نه؟ و چرا؟

——————–

خوب بودن آدم ها با شما دو دلیل می‌تونه داشته باشه: شما رو دوست دارند پس با شما خوب اند و به شما اهمیت میدهند، یا اینکه کلاً آدم خوبی هستند و با همه خوب اند و به همه اهمیت میدن.

اگر درک این موضوع برای شما سخته؛

بیاید منطقی به قضیه دوست داشتن و اهمیت دادن نگاه کنیم؛

من اینطور میگم:

آدم ها عاشق خدا(هر چیز خوبی که در دنیا وجود دارد، تمام خوبی های موجود در عالم وجود) هستند؛ پس دوست دارند که شبیه معشوق باشند و همچنین هر چیزی که شبیه به معشوق باشه رو هم دوست دارند؛

اگر صفات خوبی که ما به عنوان صفات خدا می‌شناسیم (مهربان، بخشنده، توانا، زیبا، دانا، راستگو، انیس، رفیق، درمانگر و …) در شما وجود داره؛ پس آدم ها شما رو دوست دارند و این دوست داشتن ناخداگاه و غیر ارادی است؛ دوست داشتن افراد دارای این ویژگی ها مانند خوب دانستن این ویژگی ها ذاتی است.

با این فرض اگر شما این ویژگی ها رو در خودتون داشته باشید دوست داشتنی هستید و دیگران حق دارند که شما رو دوست داشته باشند، این دوست داشتن کاملاً منطقی است.

پس اگر نمی‌توانید علت دوست داشتن های دیگران را پیدا کنید به خودتان نگاه کنید، هر کدام از ویژگی های خوب شما یک دلیل اند برای اینکه دیگران شما را دوست داشته باشند، پس با وجود این دلایل منطقی هیچ شکی برای آن وجود ندارد.

از طرفی طبق این قائده آدم ها ذاتاً دوست دارند که مهربان و بخشنده و انیس و رفیق و … هم باشند پس مهربان و بخشنده بودن اونها طبق این قانون منطقی است.(دومین دلیل)

———–

سعی کنید که نسبت به دیگران مهربان باشید، آدم ها رو دوست داشته باشید و به دیگران اهمیت بدید اگر خودتون اینطور باشید مهربانی و محبت های دیگران رو بیشتر درک میکنید و دیگه این رفتار براتون عجیب نیست🤍