سلام.
پسر ۲۴ ساله و مجرد هستم .
در مورد دوستیابی حقیقتا خیلی مشکل دارم . من برای هر چیز ریز و درشتی که دوست دارم میتونم برنامه ریزی کنم و به نحوی بهش برسم … یا بپذیرم که نمیتونم بهش برسم .
ولی دوستی یا ارتباط صحیح و موثر با جنس مخالف یا موافق برام خیلی بعید و دور از دسترس هست و البته دوستی پایدار منظورمه … این مسئله باعث احساس تنهایی بسیار زیادی شده که خیلی عذاب آوره …. کمی غمگین ، کمی عصبانی ، منزوی ، نا امید ، تحلیل گر ، مقایسه گر و بی اعتماد به نفس و جدیدا کمی مرگ دوست هستم . زندگی یکنواخت ،بی معنی ، عجیب و مزخرفی داشتم ، اینقدر مزخرف که وقتی به خاطراتم فکر میکنم یا خجالت میکشم ، یا ناراحت میشم و یا اونقدر عصبانی که گاهی خانواده هم یکه میخوره . نکته مثبتش اینه که همیشه درسم خوب بود تو مدرسه ، تو دانشگاه و یجورایی فقط همین مورد کمی بهم انگیزه میده که کمی باهوش هستم . البته من خانواده رو هم مقصر این اوضاع مزخرف میدونم . ولی از من اصرار رو از اونا انکار . بگذریم کدوم پدر مادری کم کاری یا اشتباه خودشو قبول میکنه ؟ … برداشت کلی خودم از خودم اینه که مغزم آسیب دیده و دارم عقلمو از دست میدم و از ۲۴ سال سن ۱۰ – ۱۵ سالشو اصن زندگی نکردم …. احساس نکردم …. تجربه نکردم …. و توی ۲۵ سالگی در نهایت نیاز عاطفی و جنسی , دلایل کمی برای ادامه زندگی برام مونده . فقط با کارایی که دوستشون دارم ، خودمو مشغول نگه داشتم که متاسفانه این علایق منجر به داشتن شغل و درآمد نمیشه … و کم کم داره اثر خودشو برای مشغول نگه داشتن ذهنم از دست میده .

امیدوارم کسی بتونه کمک کنه .
راستی من به روان پزشکا و روان شناسا محترم خیلی اعتماد ندارم … چون نتیجه ی اعتماد پدرمو دیدم ….