1. خیر، منظورم این نیست که همه درحال خوشگذرونی هستن ، هم‌سن و سالای من در اینجا همیشه درحال مواد زدن، چاقو کشیدن، فرار از مامور و دختر پسر بازی هر روزه هستن.

2. من اختلال هویتی جنسیتی دارم.

3. من تو زندگیم تاحالا هیچ‌کس رو فراموش نکردم، حالا برگردیم سر اصل مطلب، تو زندگیم هیچوقت دوستی نداشتم. منم حق دارم حس ارتباط و حتی وابستگی رو تجربه کنم، منم آدمم.

4. بله گفتم کسی حتی فکری نمی‌کنه، بله، تاحالا کسی هیچ حتی فکری به کمک کردن من نکرده، برای کسی تاحالا مهم نبودم.

5. درباره والدین بارها گفتم که اونها هستن که منو تحت کنترل و فشار قرار دادن. انقد نگید مشکل از منه، انقد از منم انتظار نداشته باشید، انقدرم نگید رو خودم کار کنم، به اندازه کافی رو خودم کار کردم.

چرا همه شما آدما میخواین درک نکنید و فقط و فقط به خودمون تذکر بدین؟!

احساس تنهایی: خجالت یا اعتماد به نفس که به کنار، من در زندگی واقعی، مخصوصا جایی که زندگی می‌کنم هم سن و سال های من رسما همگی صبح تا شب فقط به دنبال عیش و نوش هستن.

تنفر از خود: 1. آدم‌ها همیشه از احساسات، مهربانی ها و جواب ندادن های من سوء استفاده می‌کنند و سعی دارن به من بقبولونن که منم که همیشه اشتباه میرم، و هرکاری و هر رفتاری که دلشون میخواد با من میکنن. 2. صدا و چهره از اختلال body dysmorphya میاد، و همچنین همونطور که گفتم از نارضایتی جنسیتی.

وابستگی: من شخص رو به مدت 3 سال کامل می‌شناختم ولی اون شخص بطور ناگهانی رفتارش رو بطور کل عوض کرد و من رو هم خورد کرد. (هر مشکلی هم که در زندگی شخص پیش اومده هیچ بهانه ای برای شکستن دل دیگری نیست.)

دنیای سیاه: من هرگز انتظار نداشتم دنیا کاملا سفید و گل و بلبل باشه، و اینکه همونطور که گفتم به تازگی وارد سنین بزرگسالی شدم و به تازگی هم دارم وارد جامعه میشم، کاملا طبیعیه که انتظار داشته بوده باشم که دنیا بهتر از این باشه.

و اینکه درباره اینکه تمام موجودات یکرنگ هستند اصلا حرف شما رو قبول ندارم. کسی که سنگدلی میکنه، دل میشکنه، و غیره و غیره با کسی که آسیب می‌بینه، دل میسوزونه و… یکرنگ نیستن.

درسته هیچ کس کاملا سفید یا کاملا سیاه نیست، ولی همه یکرنگ نیستن.

و اینکه درباره خوبی های آدم ها، من همه این‌هارو می‌دونم و همیشه هم درنظر گرفتم، اما خیلی اوقات بدی ها و از همه مهم تر انسانیت نداشتن آدم‌ها خیلی بزرگتر از خوبی هاشونه.

و اینکه من هرگز خودمو قدیس ندیدم.

حساسیت نسبت به انسان‌ها: این انسانیت شما رو می‌رسونه که اتفاقا خیلی از افراد دوروبر ما بویی ازش نبردن.

(و اینکه شخصا برای کودکان و نوجوانان و جوانان به یک اندازه حساس هستم.)

PTSD: خیلی چیزها از جمله دیدن سنگدلی آدم‌ها به يکديگر مخصوصا کوچک‌تر ها، و دیدن اینکه کسی حتی فکر نمی‌کنه که یه کاری راجب این موضوع بکنه و خودم هم مگه چقدر قدرت دارم؟

آسیب هایی که به خودم رسیده از جمله طرد شدگی. و شنیدن و دیدن انواع و انواع چیزهای دردناک باعث PSTD من شدند، به خصوص با اینکه خیلی حساس هستم.

برای بقیه‌اش هم، هم با روانپزشک صحبت کردم، هم دکتر های دیگه.

و اینکه من دستم هنوز بستست و کنترل زندگیم هنوز دست والدینم هست و هیچ جوره توانایی و اجازه برای استقال ندارم. (به معنای واقعی هیچ جوره از اجازه ندادن پدر و مادرم گرفته تا توانایی های رشدی و غیره خودم.)

• دیگه فکر نمی‌کنم چیزی برام مهم باشه اصلا: اشتباه فکر میکنید! همیشه چیز های مهمی در زندگی وجود دارد، ما آدم ها عادت داریم که مهمات زندگیمان را فراموش کنیم تا زمانی که آنها را از دست بدهیم یا اوضاع برایمان سخت تر شود تا متوجه آن شویم

• کمبود انرژی: یافتن منابع انرژی”به دنبال چیز هایی که دوست دارید، فعالیت ها و کار های مورد علاقه تان بگردید، فکر میکنید اکنون چه چیزی میتواند شما را خوش حال کند؟” جلوی هدررفت انرژی را بگیرید”از چیز هایی که شما را ناراحت یا مایوس می کند دوری کنید، اگر اشخاصی شما را ناامید می‌کنند یا هر احساس بدی ایجاد می‌کنند دوری کنید، اکنون چه چیزی بیشتر از همه شما را آزار میدهد؟”

من فکر نمی کنم که شما کاملاً ناامید باشید(اینکه الان اینجا هستید یعنی شما هنوز کاملاً ناامید نشده اید) امید در شما وجود دارد اما این امید آنقدر کم است که حتی از باور داشتن به آن میترسید؛ شما به کمک نیاز دارید و نسبت به دریافت این کمک بی میل نیستید( هنوز این دنیا رو رها نکردید؛ دوست دارید یکی کمکتون کنه که زنده بمونید) فکر میکنید که شاید مشکلات درست بشه یا شاید در آینده زندگی خوبی داشته باشید( شما از زندگی بیزار نیستید! از درد هایتان فراری هستید! به همین دلیل اکنون زنده هستید!)

اما اگر واقعاً راهی وجود داشته باشه واقعاً حیف نیست؟

اینکه زنده نباشم و اون زندگی رو که همیشه میخواستم و نداشتم تجربه نکنم؟

و شاید این حسرت باشه که هنوز شما رو زنده نگه داشته؟ یا…؟

با درود 🪷

• احساس تنهایی: چرا تنها هستید؟ چرا در دنیای واقعی نمی توانید دوستی پیدا کنید؟خجالتی هستید؟ یا اعتماد به نفس کافی برای شروع یک گفتگوی را ندارید؟ یا… ؟؟؟

• تنفر از خود: شما از چهره، صدا و جسم خود تنفر دارید، چرا؟ آیا فکر میکنید زشت هستید؟ آیا نقص خاصی در ظاهر خود دارید؟ منشع این احساس چیست؟ آیا دیگران از ظاهر شما بد گفته اند؟ خودتان بدون اینکه کسی چیزی بگوید این احساس را دارید؟

• وابستگی و احساس ترد شدگی: شما به یک دوست مجازی وابسته شده اید، وابستگی به افراد حتی در دنیای واقعی نیز آسیب زا است چه برسد به افراد مجازی، این وابستگی اشتباه محض است، شما نمی توانید آدم ها را حتی در دنیای واقعی به خوبی بشناسید، شناخت افراد در دنیای مجازی کاملاً غیر ممکن است، چرا به کسی که نمی دانید دقیقا چه کسی است وابسته شده اید؟؟؟ در دنیای واقعی به دنبال دوست و رفیق بگردید مشکل دوست یابی در دنیای واقعی را حل کنید، دوست مجازی هرگز حقیقی نخواهد بود (مگر اینکه تو دنیای واقعی هم رو ببینید و دوستی مجازی تبدیل به دوستی واقعی بشه) هرگز حتی به دوستان دنیا واقعی هم وابسته نباشید! به راحتی به افراد اعتماد نکنید برای شناخت آدمیزاد سال ها زمان نیاز است…

• دنیای سیاه: شما دنیا را سیاه میبینید؛ احتمالاً در گذشته دنیا را زیادی سفید و روشن می دیدید، اگر نگاه شما به زندگی زیادی خوش بینانه نبود امروز اینقدر ناامید نبودید؛ نا رضایتی ناشی از انتظار فرا تر از حد است، (حد دنیا را بدانید! زیبایی محض حد این دنیا نیست) از مردم انتظاری نداشته باشید، اگر از کسی انتظاری نداشته باشید ناامید هم نخواهید شد. تصور شما از دنیا و آدم ها غلط است شما موجودات را صفر و صدی نگاه میکنید؛ در نظر شما موجودات یا خوب مطلق اند یا بد مطلق؛ در حالی که این تفکر غلط است، تمام موجودات حتی خود شما، نه کاملاً خوب و نه کاملاً بد هستید؛ این دنیا نه سیاه است نه سفید! انسان ها و تمام موجودات خاکستری اند، ایدئولوژی تان را عوض کنید، سعی کنید میانه رو باشید! هرگاه از کسی بدی دیدید خوبی هایش را به یاد آورید(تا بی انصافی نکنید) و هرگاه خوبی دیدید بدی هایش را به خود یادآوری کنید(تا هوشیار باشید) …. به یاد داشته باشید خود شما هم بخشی از این دنیا هستند، با وجودتان میتوانید روشنایی دنیا را به روشن تر یا تاریک تر تغییر دهید.

• حساسیت به آسیب دیدن انسان‌ها: این خیلی خوب است که افراد نسبت به درد هم حساس باشند، این نشان می‌دهد که روح شما زنده است(تو کز محنت دیگران بی غمی نشاید که نامت دهند آدمی!) حساسیت بیشتر درباره کودکان منطقی است زیرا کودکان از بزرگسالان آسیب پذیر تر اند.( منم به درد دیگران *به ویژه بچه ها* حساسیت دارم)

• PTSD (اختلال استرس پس از سانحه): میتونم بپرسم چه سانحه ای باعث این استرس شده؟

• معده درد، سفیدی مو، تیر کشیدن قلب: آسیب های روحی به آسیب های جسمی می انجامد، اگر میتوانید حضورا به روان شناس یا حتی روان پزشک مراجعه کنید

• …

من نمی‌دونم دقیقا چرا دچار این آسیب شدید و چرا خودتان را مقصر میدانید(احتمالاً عذاب وجدان هم  دارید و مدام اشتباهات ریز و درشت گذشته تان را مرور کرده خود را سرزنش میکنید) به هر حال باید بدانید که این دنیا جهنم نیست یعنی عذاب های این دنیا لزوماً به‌خاطر گناهان آدم نیست(درسته که بعضی چیز ها از عوارض اشتباهات ما هستند ولی همه مشکلات اینطور نیستند) پس دست از سرزنش کردن خود بردارید! اگر هنوز زنده ای پس لایق زندگی کردن هستی اگر هنوز نفس میکشی پس هنوز امید هست!