27 سالمه مجردم .جز خدا هیچکس رو تو دنیا ندارم یعنی دارم ولی انگار ندارم.هیچ کس نمی‌فهمه دردمو به فکرم نیست .واسه ازدواج یا زن گرفتن .تا این سن هم خدا رو شکر دنبال ناموس کسی نرفتم چون یه خط قرمزایی دارم که محاله ازشون عبور کنم و دوست دختر و این چیزا نداشتم دلم میخواد و از خدا خواستم اگه رابطه ای هم هست از راه درستش باشه .ولی هیچکس و هیچ چیز تو دنیا ندارم جز یه ماشین که هم  خونه مه هم وسیله رفت و آمد هم رفیقم هم تمام دلخوشیم .روزا میرم سرکار پولشو پس انداز میکنم  شبا هم چندتا مسافر میبرم واسه خرج روزمره و بنزین ماشینم حتی شده شبا گشنه خوابیدم ولی دنبال خلاف و این چیزا نرفتم.اینا برام اصلا مهم نیست راضی ام توقعم پایینه عقده هیچی هم ندارم خدا رو شکر تن و بدنم سالمه میرم سرکار باقی شو خدا روزی رسونه.ولی دلم میخواست کاش یکی بود که درکم میکرد و باهم و کنار هم زندگی مونو میساختیم ولی هرچقدر تنها باشم نمی‌خوام و نخواهم رفت دنبال دوست دختر و این چیزا و یه عشق ابدی و همیشگی می‌خوام که تا آخرش برای هم باشیم.کسی رو هم ندارم برام کاری کنه جز خدا و خودم .بهش اعتماد کامل دارم ولی دیگه صبر و تحمل ندارم خسته شدم انقد تنهایی بار زندگی رو به دوش کشیدم و شب ها تنهایی تو خلوت خودم گریه کردم .خیلی احساسی ام با اینکه قیافه ام اصلا نشون نمی‌ده جلو همه خندیدم ولی تنهایی هامو با دلخوری و حال خراب میگذرونم .یه زمان واسه اینکه بتونم این غمو تحمل کنم رو آورده بودم به مشروب و گل که اونم چندماهه خدا رو شکر ترک کردم و پاکم .فقط دلم گرفته بود این متنو تایپ کردم و انتظار بازخورد مثبت یا کمک از کسی هم ندارم .حسبی الله