سلام بچه ها می خواستم بگم من خیلی سال پیش دانشگاه سراسری قبول شدم درس خوندم تلاش کردم فارغ التحصیل شدم بعدش رفتم سر کار.اون وقت ها خیلی غرور داشتم احساس میکردم واسه خودم کسی هستم خیلی ها هم بهم احترام میزاشتن.

یه روزی یه اتفاقی افتاد که بی خیال همه چیز شدم.

از صفر دوباره شروع کردم شغل جدید یاد گرفتم و واسه خودم کار کردم و باز به زندگی برگشتم.

این وسط یه تفاوتی واسه من داشت این بود که مهم نیست چقدر درس خوندی یا چه مدرکی داری مهم اینه اهل مطالعه باشی.مهم نیست مشغول چه کاری هستی فقط باید نگاه کنی واقعا به اون کار علاقه داری یا نه.

بچه ها من همه تجربه های شما رو قبلا تجربه کردم باور کنید اصلا هیچکدوم از این اضطراب و استرس ها مهم نیست.

فقط نگران باشید که اهل مطالعه نباشین نگران باشین کاری رو انجاممیدین که هیچ علاقه ای بهش نداشته باشین حتی اگه کل جهان به شما بگن این درسته.

دوست عزیزم زمانی تنهایی که نتونی کسی یا کسایی رو از ته قلب دوست داشته باشی. زمانی تنهایی که کسی از ته قلب دوست نداشته باشه.

تنها نموندن مستلزم فداکاریه چون وقتی کسی رو دوست داری باید از خودت به خاطر اون بگذری.

سلام مبین خان
ببین
خیلی خلاصه ولی مفید جوابتونو میدم
من کنکور رو از سال ۱۲ هم شروع کردم
خیلی عقب بودم
ولی ترکوندم
متنتم خوندم
شما باید بفکر خودت باشی
هیچوقت آیندتو درگیر دیگران نکن
کاری رو که مربوط به خودته و به تو بستگی داره رو برای دیگران انجام نده
تو خانواده یا بدنیا اومدن یا … رو انتخاب نکردی
ولی حالا که زنده ای کاری رو بکن که تو دوست داری
درستو شروع کن
هیچوقت دیر نیست
براش بجنگ
قوی باش
تو تنها نیستی
امثال من و تو زیادن
اگه با تمام وجود برای خودت و کارت ارزش قائلی انجامش بده
براش بجنگ
با تمام کسانی که تو این راه حمایتت نمیکنن بجنگ
خودتو به خودت اثبات کن
میتونی
اگه با خودت روراست باشی
بدونی کجای کاری میتونی
موفق باشی

صحبت هات انرژی بخشه. ولی ازت می‌خوام لطفاً متن من رو هم بخونید و نظر خودتو بگی. بابام میگه در صورت درس خواندن شاپوران می‌کنه و همینطور بوده. من هم داریم خوبه ولی علاقه ای به تلاش ندارم. از درس کم کم دارم متنفرمیشم و خیلی خودمو درگیر خانواده کردم و دارم خودخوری میکنم و مدام خودمو عذاب میدم. سعی نمیکنم برای خودم زندگی کنم و زندگی مورد علاقه خودمو بسازم. مشکل از خودمه. آخر هفته ها میرم جلوی دانشگاه ها و حسرت میخورم که چرا درس نمی‌خونم. الان یازدهم ریاضی هستم و هیچی هیچی به معنای واقعی نخوندم. راه رو حدودا می‌دونم چی به چیه ولی اصلا امید ندارم و کمی هم افسردگی دارم. مشکل اقلیم این بود خیلی دوست داشتم و دارم مورد علاقه بابام باشم و اون بهم توجه کنه ولی نشد که بشه. الان می‌خوام یکبار دیگه شروع کنم ولی اینبار اساسی و نیاز به کمک دارم.

اول میخوام تشکر کنم از شمایی که این متن رو خوندید و با پیامتون انرژی دادید بهم .

در جایگاه دوم باید بگم که من کنکور اولمو به صورت شبانه انتخاب رشته کردم . چون وقتی دانشجوی شبانه باشی ، میتونی سال بعد با رتبه کنکورت دانشگاه روزانه هم انتخاب کنی . ولی اگه روزانه ثبت نام میکردم ، فقط شبانه میتونستم سال بعدش بردارم.

من به دانشگاه گفتم که پرونده رو میخوام چون کنکور جدید دادم . تونات هم گفتن یه مبلغی رو باید بدم برای گرفتن پرونده و انصراف از تحصیل در اون دانشگاه رو . چون شبانه ها باید شهریه بدن . منم مبلغ رو واریز کردم . پرونده رو گرفتم . تطبیق واحد دادم و در دانشگاه تهران ثبت نام کردم .

ولی توصیم بهتون اینه . اگه از خودتون مطمئنید و میدونید که میتونید ، این راه رو برید . چون استرس زیاد داره و ریسکه . باید به خودت و قدرتت ایمان بیاری .

تنهایی بهم فهموند که چه قدرتی داره ارادم …

موفق باشید

سلام ….

در مورد شرایط درس و کنکور چه قدر اوضاعم شبیه شماست .

من دولتی رفتم و موقع انصراف برای کنکور مجدد فحش بود که والدین بهم میدادن تا الان بلاتکلیفم ….

شما چطور تونستید انصراف بدید ….با رضایت والدین ؟

و اینکه هزینه ازتون نخواستن دانشگاه که بعد خانواده باهاش مخالفت کنن ؟

واقعاً خوشحالم متنتو خوندم. خیلی انگیزه بخش بود. میدونم تنهایی ولی به تنهایی یه ارتشی