سلام .

من یه دختر ۱۹ ساله ام که امسال کنکور دادم .

از وقتی که بچه بودم طبق سلیقه پدر و مادرم عمل کردم، از پوشش گرفته تا رشته تحصیلی .

هیچگاه از طرف پدر و مادرم حمایت نشدم و استعداد های زیادی تو من دفن شد، من فقط زمانی رضایت اونا رو داشتم که طبق سلیقه اونا رفتار میکردم .

از وقتی که من رو فرستادن رشته تجربی، شب و روز درس خوندم، مدام بهم میگفتن خانم دکتر و همین که سرم غر نمی‌زدن راضی بودم.

ولی کم کم که به کنکور نزدیک میشدم متوجه شدم هیچوقت این رشته و محیط بیمارستان رو دوست نداشتم .

پس تصمیم گرفتم برای اولین بار تو زندگیم، خودم انتخاب کنم که با زندگیم چیکار کنم .

انتخاب رشته رو خودم انجام دادم و بعد اینکه مامان و بابام قضیه رو فهمیدن روزگارم سیاه شده .

مدام من رو لعنت میکنن و میگن مایه سر افکندگیم ، رشته مورد علاقم رو مسخره میکنن …

حتی گاهی اوقات میگن نمیزاریم بری دانشگاه تا بعدا دوباره کنکور بدی .

من واقعا تو این دنیا هیچکی رو ندارم .

۱۸ ساله که تو شهرستانمون تو یک اتاق ۹ متری زندگی میکنم و تا جایی که یادم میاد درس خوندم.

هیچ عزت نفس و اعتماد به نفسی ندارم، همیشه فکر میکنم ظاهرم ایراد داره .

الانم که دارم گریه میکنم نمیدونم اصلا چی دارم مینویسم.

فقط خواستم بگم من از خودم بدم میاد و بلد نیستم که چجوری خودم رو دوست  داشته باشم .

از بدنم بدم میاد

از صورتم بدم میاد

از رشتم

از دانشگاهم

…