سلام دوستان من حدود 30 سالمه و یه مشکل بزرگی دارم اینک هیچ وقت احساس رضایت و خوشحالی نسبت ب خودم نداشتم من ادم موفقی هستم از دید خیلیا امسال کنکور دکتری هم قبول شدم ازدواجم کردم اما خودمو زیاد قبول ندارم از خودم عملکردم راضی نیستم خودمو نابود شده و غیر موفق میبینم چون علیرغم تحصیلات کار درست و حسابی ندارم چون تو رشته مورد علاقم تحصیل نکردم و خیلی حسرت دارم کلا ب در بسته خوردم هیچ چی خوشحالم نمیکنه هیچ چی هم ناراحتم نمیکنه کلا تبدیل شدم ب یه ادم کاملا خنثی😐 نمیدونم چ حس و حالیه فقط میدونم برا کسی قابل درک نی و این ب من شدیدا وایب اینک  تنها هستم رو میده با اینک دورم شلوغه ب شدت احساس تنهایی میکنم عمیق ک فکر میکنیم مسبینیم همه ما آدمها تنها هستیم حقیقت درون ما رو هیچ کس نمیفهمه هیچ کس هرگز اونجوری ک باید نمیتونه کسی زو درک کنه مثلا حتی خانواده و عزیران و خواهر و همسر و…  هم راجب ب آدم برداشت غلطی داره و همه ما چقدررر تنهاییم هر کس از روی برداشتش و اندازه درک وفهم خودش ب ما یه حسو حالی داره ک عمدتا درست نی از لونورم خوده زندگی کردن مرحله ب مرحله دهنمون رو صاف میکنه تو این گیر ودار هی خدا رو هم صدا میزنیم اونم جواب نمیده دایورت کرده دلمون ک از زمین و زمان پره خدا هم حواسش نی خیلی حس بدیه اونوقت با این اوضاع چجوری میشه خوشحال یوذ اگ یلدین ب منم بگین🥺