نمیدونم چجوری شروع کنم چی بگم…

خیلی حس بی ارزش بودن میکنم خیلی حس میکنم ناکافی ام همچی از جایی شروع میشه که وضع مالی خانواده من بد نیست ولی خیلی خوبم نیست عین تمام خانواده ها اولویت خریدو و مالی دارن…ولی نمیدونن چرا خوشحالی من همیشه اولویت اخرشونه میدونم میفهمن همه کاری میکنن زندگیمون خوب باشه ولی من میخام اولویتشون باشم چیزی ک نیستم برای مثال تولد ۱۸سالگی توقع داشتم متفاوت باشه بقیه سال ها ولی تنها تفاوتش این بود که حتا یه کیک کوچولو یه کادو کوچولو حتا یه بستنی هم برام نخریدن…

شاید من دارم قضاوت میکنم یه طرفه میبینم ولی واقعا دارم اذیت میشم خودمم واقعا میدونم تو زندگی مسائل خیلی بزرگ تر هست ولی الان بابن این دلم شکسته