سلام. اولین باره دارم اینکارو میکنم، نمیدونم چقدر میتونه کمکم کنه…

من آدم با اعتماد به نفسی بودم، دورم پر دوستو رفیق بود، ولی ناراحت بودم…

یک سالو ۶ ماه پیش با یه دختری آشنا شدم، سال کنکورم بود. معتقدم روابطی که قبل از اون تجربه کردم عشق نبودن… من بدجور عاشقش شدم، با اومدنش حالم از این رو به اون رو شد…. ولی اون ۱۳ بار به من خیانت کرد…. انقدر حواشی درست کرد که نتونستم کنکورو درسامو خوب بخونم. شهرمون کوچیکه، نواش پیچید که یه نفر ۱۳ بار بهم خیانت کرده و من کنارش موندم هی…دیگ اعتبار سابقمو از دست دادمو کسی نمیخواست بیاد سمتم دیگ.

واقعا جونمو براش دادم، میخواستن اسید بپاشن روش پریدم جلوش، بخاطرش از ۶ تا داییش در حد مرگ کتک خوردم، پام به کلانتری باز شد و..

یادمه برا تولدش ۳ ماه رفتم زیر بدهی، کسی که انقدر غرور داشت که ساعت از کسی نمیپرسید تو خیابون، رف زیر دین بقیه….

هر خیانتش خیلی دردناک بوده برام….با این حال هر بار که برگشته بهش فرصت دادم گذشترو فراموش کردم واقعا حالم دوباره پیشش خوب بوده ولی بازم گند زده…

کلی آدم اومدن سمتم موقعیت خیانت داشتم نکردم، بهش متعهد موندم…

اینجا همه نوجوونا پولای گنده میگیرن از پدراشون، ماشینای پدراشونو سوار میشن، ولی من نه پول گنده میگیرم نه پدرم میده ماشینشو و…. عملا ۱۰ هیچ عقبم از هم سنام….

از ۹ سالگی کار کردنو شروع کردم، بعد از ۱۰ سال هنوزم به هیچ جا نرسیدمو تو هیچی موفق نشدم.

بهم یه بار گف من بدنم خوب نیس قدم بلنده و لاغرم…جالبه تا قبلش تو آینه هودمو نگا میکردم نرمال بودم، دوستامم میگن نرمالم، ولی از بعد از اون حالم از خودم بهم میخوره، دیگ حتی به زور میرم باشگاه چون دلم نمیخواد خودمو تو آینه ببینم…

پسر خوشتیپه شهر که پر از اعتماد به نفس بودو همه میخواستنش، حالا نه خوشتیپه، نه اعتماد به نفس داره، نه کسی میخوادش…

درسامو گند زدم ۳ نوبت تجدید آوردم. خانوادم به چشم یه نون خور اضافه و آویزون بهم نگا میکنه.

دوستو رفیقامو اکثرا از دست دادم بخاطر دختره، اون چندتاییم که مونده بودن انقدر بی محلی کردم بهشون رفتن…یعنی خودمم حوصله هیشکیو ندارم.

نه میتونم تنها باشم، نه میتونم با کس دیگ باشم، دلم بدجور گیره پیشش، بجز اون حوصله هیچ دخترو پسر دیگه ای رو ندارم.

واقعا خسته شدم، دیگ ته خطه…نه من کسیو میخوام نه کسی منو میخواد، چیزی برا از دست دادن ندارم دیگ. برا کسی اصلا مهم نیستم. هیچوقتم هیچی نبودمو هیچی نشدم. هیچیم ندارم. خوشحال بودم که اگ هییییچیم نداشته باشم، یه کسیو دارم که هیچکس نداره فقط من دارمش اونم که…دیگ همرو امتحان کرده 🙂

حالا دیگ انقدری خودمو کوچیکو پایین میدونم که بهش حق میدم…

مشکل پشت مشکل جمع شده، هرچقدر بیشتر سعی میکنم حلشون کنم، بدتر میشن…کلی تجدید مونده رو دستم، بدنی که هرچقدر تمرین میکنم درست نمیشه، حالی که دیگ هیچوقت خوب نمیشه، دختری که هیچوقت متعهد نمیشه، کاری که هیچوقت نمیگیره، شانسی که هیچوقت نداشتم، تلاشی که هیچوقت نتیجه نداد، انرژیو جونی که دیگ ندارم برا ادامه دادن….فقط میخوام تموم شه، نمیدونم اسمشو میزارین در رفتن یا چی، آره اگ اسمش در رفتنه من بریدم میخوام در برم فرار کنم 🙂 انقدری بی حس شدم که دیگ حتی گریمم نمیگیره…میخوام تمومش کنم زندگیمو همین روزا. برام فرقی نمیکنه با درد باشه یا بی درد، من ته دردو چشیدم…برام فرقی نمیکنه جسمم بعدش سالم بمونه یا نه، اصلا من دیگ زندگیو این دنیا و آدماشو دوس ندارم…فرقی نمیکنه بعدش چی بشه، برا یه بارم که شده نمیخوام نگران حال بقیه باشمو ضربشو خودم بخورم، میخوام یه بارم به فکر خودم باشم…

هیچکس اینارو نمیدونه، نذاشتم بفهمن حالم بده، همیشه گفتمو خندیدم…یعنی وقتی این اتفاق بیفته فک نمیکنم کسی باور کنه من خودکشی کرده باشم بخاطر افسردگیو این حرفا 🙂

روانشناس نمیتونم برم، نه پولشو دارم، نه حوصلشو دارم، هم اینکه خانوادمو میشناسم، قطعا مسخره میشمو وضعیت بدتر میشه…

خودتو بزار جای من، همه درا به روت بسته شده، هبچ انتخابی نداری، هیچ راهی نداری…رسیدی به ته خط، همه راه هارو امتحان کردی قبلا، بجز یکیشون 🙂 تو باشی انجامش نمیدی؟