من یه پسر ۲۰ ساله دانشجوی رشته مهندسی صنایع دانشگاه شهید بهشتی هستم. تک فرزند هستم و در یک خونه دو طبقه با پدر و مادرم و زندگی میکنم. در طبقه دوم خالم زندگی میکنه. مادرم بیماری MS و ناراحتی اعصاب و روان داره. خالمم ناراحتی اعصاب و روان داره و البته این ناراحتی های اعصاب و روان توی بعضی دیگه از اعضای فامیلمون وجود داره.

من یک زندگی دانشجویی معمولی دارم. دانشگاه میرم و بر میگردم خونه. میرم توی اتاقم و معمولا بیرون نمیام شاید بخاطر اینکه فضای خونه برام سنگین باشه. قبلا بیشتر درس میخوندم اما این ترم خیلی کمتر. تقریبا هیچ دوست خاصی ندارم. با دختر ها هم نمیتونم ارتباط بگیرم. راجب به سوتی ها و اشتباهات اجتماعیی که توی دانشگاه مرتکب میشم زیاد فکر میکنم و عذاب میکشم. از طرفی بابت خانواده بیمارم هم عذاب میکشم. از اینکه از خودم بدم میاد و از اینکه اون آدمی که همیشه دوست داشتم باشم ولی نیستم عذاب میکشم. از اینکه وضعیت تحصیلیم افت کرده عذاب میکشم. از اینکه دختری که بهش علاقه داشتم و همینطور بقیه دختر ها از من خوششون نمیاد و اینکه بخاطر اشتباهات اجتماعیم از چشمشون افتادم عذاب میکشم. از اینکه بچه ها منو مسخره میکنن و منو دست میندازن عذاب میکشم. از خود ارضایی ممتد برای روزی ۱ بار عذاب میکشم. از اینکه چرا دارم عذاب میکشم عذاب میکشم. از احمق بودن و حواس پرت بودنم عذاب میکشم. از اینکه با پدربزرگ خدا بیامرزم بد رفتاری میکردم عذاب میکشم. از اینکه مرده قویی نیستم عذاب میکشم

دوست دارم یک روز صبح که از خواب بیدار شدم یک صبحانه خوب برای خودم درست کنم. به دانشگاه نرم و به جاش توی محله ای که زندگی میکنم پیاده روی کنم و به مردم محلمون سلام کنم و احوال پرسی انجام بدم. برای ناهار توی یه رستوران خوب غذا بخورم و بعد از ناهار یکمی توی تهران رانندگی کنم. شب که شد، موسیقی های مورد علاقم رو گوش کنم و با افرادی که دوسشون دارم تماس بگیرم تا یه صحبت دوستانه باهاشون داشته باشم. بعد یک قلم و دفتر بردارم و کمی شرح حالم به همراه یکی از بهترین خاطراتم رو بنویسم و چند تا از شعر های رهی معیریی و دو سه بیت شعره خودم رو بنویسم. بعدش، بهترین لباسم رو بپوشم و مو هامو شونه کنم و عطر بزنم. طنابی که توی زیر زمین داریم رو بردارم و خودم رو از نرده های تراز طبقه دوم حلق آویز کنم