من یه مادر ۳۳ سالم که ۲ تادختر دارم ۲۰ سالگی ازدواج کردم امروز خودمو توی آینه دیدم ،یعنی به خودم توی آینه توجه کردم (موهایی که بیشتر از نصفش سفیده،شونه نزده ،صورت زرد .عینک ،یه خستگی بد به چهره ،کمر خمیده ، اندام بدریخت ، لباسای نامرتب)چرا من این طوری شدم؟اصلا کی من اینطوری شدم؟

یه دختر ۲ ساله دارم که با جیغ و بهونه گیریاش دیوونم کرده

یه دختر ۱۰ ساله دارم که با سوالای چطوری بچه دار میشند ،چطوری ازدواج میکنند،من کی پریود میشم و از این قبیل سوالات آشفتم کرده ،نمیدونم چی بهش بگم چطوری رفتار کنم چنتا همکلاسی ام داره که بیشتر از سنشون میفهمند نگرانم از راه به درش کنند

شوهرم در کل آدم خوبیه ولی شغل درست درمون نداره هر روز دنبال یه کاره فشار اقتصادی زیاده ،خواسته های بچه ها زیاده و خواسته هاو آرزوهای خودمونم که هیچ….

تازه بدتر از همه ی اینها ذهن خودم که ۱۵.۱۶ ساله درگیر یه آدم دیگست

اون ازدواج کرد منم ازدواج کردم ولی هنوز گاهی بهش پیام میدم

همیشه پیگیری از طرف من بوده ولی اونم مشتاقانه جواب میده یه عشقی که( نمیدونم عشق یا هوس یا هرچی)هیچ وقت واقعی نشد

قبل از ازدواجم ۳.۴ سوال باهم با تلفن و ایمیل و پیام دوست بودیم تو دوتا شهر مختلف بودیم وهیچ وقت همو ندیدم اون اومد منو ببینه ولی من خریت کردم نرفتم به دیدنش یعنی ترسیدم اون طور که اون میخواد نباشم

هنوزم که بهش پبام میدم میگه تنها آرزوم اینه یه روز ببینمت و من هنوزم مقاومت میکنم هم به همون دلیل قبل و هم عذاب وجدان خیانت

من خیلی بدبختم کاش هیچ وقت باهاش آشنا نشده بودم کاش میتونستم هر روز بهش فکر نکنم

کاش …