سلام خدمت همه اونایی که مخاطب این مطلب هستند وتشکرازکسانی که به درددل مردم گوش می دن ورفع مشکل میکنن.

عرض کنم که تنهایی فقط صرفا تنها بودن نیست و خیلی از آدمابرداشتشون ازتنهایی همینه که اصلاً اینطور نیست.

من 47سال سن دارم و تجربه خیلی خوبی دراین زمینه (تنهایی)دارم ومیتونم دراختیاربذارم.

در واقع خودم آدمیم که درظاهرتنهانیستم ولی واقعا تنهاومایوس ازادامه هستم ومشکل من درواقع بیشتر اقتصادیه ومشکل خاص دیگری ندارم.

دنبال همدم هستم که واقعی باشه وفقط برای سرگرمی و تفریح مطلب نذاره.شمارم هست ۰۹۱…..۹۰۳ جهت آشنایی

سلام و وقت بخیر

مطابق قوانین از انتشار شماره تماس معذوریم

در صورت تمایل می توانید پست الکترونیکی و آدرس صفحات مجازی را منتشر نمایید

باتشکر

تیم پشتیبانی سایت

سلام من هم ی همسر خوب میخوام که تو همه شرایط کنارم باشه ولی زمونه خرابه اعتماد نیست کاش ی دختر خوب و بساز باسه

• عزیزم اول به خدا توکل کن ، توکل واقعی. ازش بخواه بهترین رو در مسیرت قرار بده . روابطتت رو گسترده تر کن مثلا بیشتر درمهمونی ها همراه خانواده حضور داشته باش‌ . گلاس های متفرقه مثل کلاس زبان برو. حتما ادامه تحصیل بده، هم سرت گرم میشه مشغول میشی هم اینکه آیندت رو خودت میسازی.

سلام حق دارید من هم فکر میکنم ادم بهتر همد داشته باشه 09025810…  من تهران هستم اگر کسی دوست داشتید بهم پیام بدید باهم صحبت کنیم

سلام عزیزم . ای بابا این دیگه مشکل خیلی از دختران شده شما که سنی نداری عزیزم . من بالای چهل سال سن دارم کاردارم وگاهی هم به خانواده کمک میکنم باز هم این حرف وحدیثها هست و. محکم باش وبه تصمیم هایی که برای زندگی میگیری احترام بگذار . احساس تنهایی واقعا بد دردیه .ولی چه میشه کرد . انشالله برای همه کسانی که ارزوی زندگی خوب دارند پیش بیاد .

سلام عزیزم. من دختر 32 ساله هستم. تقریباً اکثر چیزایی که گفتی برای منم پیش اومده. شاغل هم هستم. گاهی اوقات چاره ای نیست. شاید خدا صلاح نمیدونه که ماها ازدواج کنیم. شاید مجردی راحت‌تر باشه. من که دارم سعی می کنم نسبت به زخم زبونا صبور باشم و ظرفیت روحی مو بالا ببرم. اگه شخص مناسب اومد که ازدواج می کنم. اگه نه واقعاً چاره ای نیست نمیتونم خودمو خرد کنم. باید کنار بیام. سخته ولی ممکنه

سلام دوست عزیزم امیدوارم خدا حال دلتو خوب کنه منم شرایطم مثل توه ولی من هیچوقت نمیتونم ازدواج کنم .۲۲سالمه دانشگاه هم نرفتم متاسفانه هرسال کنکور رو میمونم حالتو خیلی خوب درک میکنم.امیدوارم بتونی فرد ایده آلتو پیداکنی و جای این همه سال سختی رو‌برات پر کنه.

سلام من تو متن و سوال اول تقریبا توضیح دادم…مشکله اوله من اینه خانوادم ینب مادرم بهم ارزش نمیده و کلا دختره مجرد رو بدبخت و بی ارزش میدونه مخصوصا که سنش بالای سی باشه..از من بدش میاد..کلا در هر دوره و سنی از زندگیم باهام به دلایل و بهانه هایی بدرفتاری کرده و الان هم بهونش ازدواج منه و همش سره چیزای عادی و روزمره باهام دعوا میکنه ایراد میگیرع ناراضیه و غر میزنه و ناراحتم میکنه و همش با خاهرم دوتایی میشینن حرف میزنن و درد دل میکنن و حتی پشت سر من غیبت میکنن و هردوشون برعلیه من هستن..خلاصه مادرم بهم میگه ازدواج نکردی بدبختی بیچاره..و این حرفاش ازار دهندست که اینارو از دهن یه مادر بشنوی که باید کسی میبود که بیشتر از همه باهات مهربون بود و محبت میکرد و بهت ارامش میداد ولی مادره من هیچوقت پشت من نبوده و همیشه جلوی جنع و تو تنهایی ازم ایراد گرفته و سرزنشم کرده سر ازدواج نکردن خاستگار رد کردن و تو خونه کار کردن یا نکردن وو لباس خریدن و غیره و کلا هرچیزی..به بقیه هم اجازه داده نظریه بدن تاییدشون کرده ..بنابراین همیشه من تو زندگی احساس تنهای کردم..
از اینا بگذریم من دوس دارم با ادمی ازدواج کنم که حالنون کنار هم خوب باشه و باسواد و اهل مطالعه باشه و همو خیلی دوس داشته باشیم و کناره هم خانواده ی با ارامش و دلخوشی تشکیل بدم..من چندین خاستگار داشتم البته زیاد تبودن که یا من نپسندیدم یا اونا..خلاصه سختگیرم نیستم..فقط میگم حداقل به دلم بشینه دیگه..
کاش مستقل بودم و شغل خوبی داشتم و درامد داشتپ اونوقت تنها تو خونه خودم بودم و مجبور نبودم منت بخورم ..
خیای دلم میخاد عاشق باشمو یکی عاشقم باشه…ولی نمیدونم چطور همسره خوب پیدا کنم..سنمم دیگه شده بیست و نه و دختره به این سن رو دیگه خیلیا نمیخان و دنباله سن پایین میگردن..خدا بهم رحم کنه واقعا..
من همیشه دوس داشتم یه ادمی باشه که دوست داشتنمو صرفش کنم و اونم برای من همینطور…خلاصه خیلی ارزوها دارم و خواسته ها …اما ازدواج کردن برای من شده بحران تو این سن….
گاهی فک میکنم از هم سن و سالام و دوستام و فامیل عقب موندم..اونا ازدواج کردن من نه..و این بیشتر اذیت میکنه منو…
کاش منم یکیو داشتم که باهاش عشقو تجربه کنم..بریم سفر گردش پیاده روی دوره یه سفره بشینیم وقتی دردی داشتم سینه ی اون مرحمه دردم باشه و گوشی برای شنیدن باشه و بهم ارامش بده و بگه عوضه کله دنیا دوست دارم و خوشحالم که دارمت…کاش یه همچین ادمی منو پیدا کنه و منم اونو…
خدایا یعنی میشه دله منم یه روز باز بشه و همه ی این غم و غصه ها بره؟؟؟
اخه من الان خیلی تنهام و حتی خانوادمم قبولم ندارن…اخه تو این دنیا کسی رو ندارم..
مگه چی میخوام جز یک همسری که رفیق و عشق باشه و همراهه زندگیم در این دنیای فانی باشه…یعنی میشه که بشه؟؟؟!!!!

سلام به شما دوست عزیزم
تو کشور ما متاسفانه یا خوشبختانه سن ازدواج بالا رفته و معمولا پسر ها و دختر ها به خاطر مشکلات زیاد و سخت شدن زندگی تصمیم میگیرن مجرد و حتی مستقل از خانواده زندگی کنن. اما خب در هر دوصورت مشکلات زندگی برای هردو گروه زیاد هست و نمیشه گفت اگر از خانواده جدا بشیم و جدا زندگی کنیم پس مشکلاتمون کمتر میشه مخصوصا برای خانم ها . پیشنهادم اینه که با تمام سختی هایی که با خانواده موندن براتون داره و محدودیت ها و مشکلاتش همچنان صبوری کنید و سعی کنید حساسیت هاتون رو کمتر کنید دوستان خوب و مفید پیدا کنید که به شما انرژی و انگیزه بدن میدونم که خانوادتون در مورد دوستانتون هم سختگیر هستن ولی سعس کنید با دعوت دوستانتون به خونه و معرفی و شناسوندن اونها به مادر و خانوادتون کم کم باب رفت و آمد و داشتن دوسان بیشتر رو باز کنید .
حتما اگر در توانتون هست حضوری به یک مشاور مراجعه کنید مطمئنا میتونن کمک های خیلی زیادی به شما کنن.
تنهایی بخش زیادی از زندگی همه رو در بر گرفته و متاسفانه راه گریزی هم ازش نداریم پس چه بهتر که راه حل هایی رو پیدا کنیم و قوی تر و با انگیزه تر ادامه بدیم که مقلوب نشیم .
برای پیدا کردن شریک زندگی خوب صبوری کنید و سعی کنید بیشتر در جمع دوستان و فامیل و اجتماع ظاهر بشید تا بتونید افراد بیشتری رو بشناسید و اون ها هم بهتر از شما شناخت پیدا کنن تا شاید فرد مورد نظر و پسندتون رو پیدا کنید .
با تشکر از اعتماد شما

چرا هیشکی راجب مشکلات من راهنمایی نمیکنه