من کل عمرما خیلی آدم تنهایی بودم، منطق این که تا سن 35 سالگی دوام آوردم اینه که همیشه به خودم قبولوندم که روزی درست میشه، یعنی واقعا باور داشتم تا سن 35 سالگی درست میشه. اما نشد، الان یه جورایی واقعا آخر خط هستن هیچ ایده ای ندارم که باید بقیه عمرمو چیکار کنم.

یه مسئله دیگه هست که من تازه فهمیدم که برای من شایعاتی برای داشتن بیماری روانیم درست کردن که این عامل اصلی این تنهایی در کل این سال ها بوده، همیشه میدوستم دارن منو از جامعه منزوی میکنن اما دلیلش رو نمی دوستم. یه جورایی عصبانیت خیلی شدیدی دارم.

لطفا راهنمایی کنیید، تو وضعیت خیلی بدی از لحاظ روانی قرار دارم.